“Sık şarkı söylemezdi, ama coşkulu şarkıları her zaman aynı karşı konulmaz gücü taşırdı. Atölyedekiler keyifsiz de olsalar, Kazak’ın şarkı söylemeye başlamasıyla canlanır, coşar, bir keman teli gibi gerilirlerdi: Güçleri birleşip kaynaşır, cayır cayır yanan, olağanüstü güçlü tek bir organa dönüşürdü. 

Bu şarkılar bende, onları söyleyen şarkıcıya ve onun insanlar üzerinde kurduğu güzel egemenliğe karşı şiddetli bir imrenme duygusu uyandırırdı. Yüreğime sıcak sıcak akan bir şeyler beni korkunç bir şekilde heyecanlandırır, yüreğimi acıtacak kadar genişletir ve ben şarkı söyleyenlere dönüp gözyaşları içinde:

-Sizleri seviyorum! -diye bağırmak isterdim.”

🎨: Diagonal – Wassily Kandinsky (1923)⁣